تو خونه ی ما چون امیر باید صبح زود بره سر کارش معمولا ساعت 6:30 بیدار می شه

و چایی رو دم می کنه و شیر رو گرم می کنه و بعد از این که صبحانه رو کاملا روی میز می چینه

ما رو صدا می کنه اول من رو با کلی درد سر بعدم مهیار رو چونکه باید بره مدرسه

شنبه هم با کلی خستگی بیدار شدم چون روز قبلش خونه  نبودیم شبم دیر وقت خوابیدم

به هر حال آمدیم تا صبحانه بخوریم مهیار لیوان شیر از دستش ول شد افتاد کف آشپز خونه

شکست من امیر رو نگاه کردم و منتظر شدم بگه خودم جمع می کنم اما بهم گفت عزیزم

تو جمع می کنی یا من بلند شم ،منم آخر گذشت و فداکاری وقتی با هام کسی اینطوری حرف بزنه

کم نمیارم که گفتم نه خودم جمعش می کنم هنوز نصفش رو جمع نکرده بودم که سرویس مهیار اومد

منم تند تند لباس های مهیار رو پو شیدم و فرستادمش که بره

از اونطرف هم امیر م رفت لباس هاش رو پوشید که بره قبل از رفتن گفت نارسیس امروز یادت نره

کت من رو از خشک شویی بیاریا و بعد از خر کردن من با چند ماچ نا قابل رفت...

وقتی  شیشه ها رو جمع کردم و سرامیک ها رو طی کشیدم  چون خسته شدم یه کتاب گرفتم

 رفتم رو تخت دوباره خوابیدم   ماهان که بیدار شد رفتیم کت و شلوار امیر رو به همراه چند تا از

لباس های خودم رو که اتو شویی داده بودم آوردم

لباس ها رو انداختم رو دسته ی مبل رفتم یه چیزی واسه نهار در ست کنم

همین که تابه رو گذاشتم و توش روغن ریختم ماهان  جای آب میوه رو فشار داد و محتویاتش رو ریخت

بیرون اونم کجا رو لباس های تازه از خشک شویی در اومده..........

ساعت رو نگاه کردم از 11 رد شده بود دوباره لباس ها رو ورداشتم رفتم بیرون هر چی استارت زدم

این ماشین کوفتی روشن نشد حالم از هر چی 206 بهم می خوره

این امیر خسیسم هیچ وقت ماشین خودش رو نمیده دست من ...

زنگ زدم واسه آژانس دیدم می گه تا نیم ساعت دیگه ماشینمون می رسه کلی کفرم در اومد

اومدم بیرون یه ماشین گرفتم تا رسیدیم به خشک شویی تندی لباس ها رو دادم آقاهه هر چی با

تعجب به لباس های دوباره آورده نگاه می کرد من  با سیا ست خاص خودم نگاش کردم

و گفتم تا بعد الظهر به دستم برسونه اونم گفت سعی خودش رو  می کنه.......

وقتی اومدیم خونه دیدم کل خونه پره دود شده رفتم توی آشپز خونه دیدم تابه رو گاز روشن مونده....

پنجره ها رو باز کردم تا دود ها بیرون برن کلی ادکلن و خوش بو کننده زدم تا یکم

هوای خونه برای تنفس بهتر شد

 بعد الظهر دوباره زنگ زدم واسه لباس ها گفت هنوز آماده نشده

منم با مهیار نشستم ریاضی کار کنم یهو ماهان اومد دیدم بعلللللللللللله گواش رو ریخته

وسط سالن اونم کجا درست وسط فرش اونم چه رنگی ،رنگ قرمز رو فرش کرم

خودتون فکرش رو کنین چی می شه دیگه

بعد از کلی دستمال زدنم پاک نشد آی حرص خوردم دیدم فایده نداره ولش کردم به حال خودش...

شب نشستم ماکارونی درست کنم یادم رفت سه بار بهش نمک و فلفل میزنم  وقتی

بچه ها خواستند بخورند دیدم هی مثل یو یو بالا و پایین میرند من که هیچ وقت

طعم غذا رو نمی بینم بهشون دوغ دادم خلاصه با هر زوری غذاشون تمام شد

شب که امیر اومد تا اولین لقمه رو خورد گفت: نارسیس عزیزم راه ها ی بهتری واسه کشتن آدما وجود داره

منم گفتم چی شده ؟ اونم گفت خودت از این خوردی گفتم نه یکم گرفتم اشک هام در اومد

لجم گرفت  رفتم تو سالن هی با کنترل ور رفتم تا این که امیر اومد و منم  مثل همیشه خر شدم

آخه چرا من این همه زود خر می شم امیر می کشمت..................

2.بهار جونم ، من کاری نکردم فقط همون جوری باهاشون بر خورد کردم که بودم

 شاید اوایل محبت های من رو پای خیلی چیزا گذاشته باشن

  اما بعد از این همه مدت دیگه فکر کنم من رو به اندازه کافی شنا خته باشن

        اگه به کسی محبت کردم سعی کردم صاد قانه باشه نه از روی ریا و سیاکاری

       از تظاهر بدم میاد و اهل قربون صدقه رفتن الکیم نیستم و.....

3.اونایی که گفتین ماهان شبیه کیه من که می گم شبیه خودمه اما این امیر بد جنسی می کنه

می گه نه !

مهیار نسخه کپی شده از امیره اما ماهان واقعا شبیه بچگی های خودمه حتی اون اوایل که بدنیا اومده

بود چشم هاش سبز بودند اما نمیدونم چی شد بعد از چهار ماهگی رنگ چشم هاش تغییر کرد

شد قهوه ای

از نظر اخلاق و رفتار هم مهیار خیلی مظلوم و آرومه البته شیطونی می کنه اما در عین سکوت

جوری که آدم در ابتدا اصلا نمی تونه فکرش رو بکنه این بچه ممکنه چقدر شیطون باشه

اما ماهان مثل بچگی های خودمه خرابکار و شیطونک

و از نظر ابراز محبت برعکس مهیار مثل خودمه جوری که حتی بخواد من یا امیر رو ببوسه رودروایسی می کنه

اما ماهان وای وای عین این امیر سرتقه کم نمیاره از رو تازه یه حرف هایی میزنه که منم کم میارم

یادمه اولین بار که امیر می خواست منو ببوسه قلبم  گروپ گروپ میزد عین این تام و جری که هر وقت

می ترسند قلبشون میاد بیرون تا این که امیر گفت عزیزم من که نمی خوام بخورمت !!!!!!!!

     4 . دير زماني است روي شاخه اين بيد مرغي بنشسته کو به رنگ معماست نيست

     هم آهنگ او صدايي ‚ رنگي

     چون من دراين ديار ‚ تنها ‚ تنهاست گرچه درونش هميشه پر ز هياهوست مانده بر اين پرده

     ليک صورت خاموش روزي اگر بشکند سکوت پر از حرف بام و دراين سراي ميرود از هوش راه فروبسته

     گرچه مرغ به آوا قالب خاموش او صدايي گوياست مي گذرد لحظه ها به چشمش بيدار پيکر او

     ليک سايه روشن روياست رسته ز بالا و پست بال و پر او زندگي دور مانده :

     موج سرابي سايه اش افسرده بر درازي ديوار پرده

لحظه لحظه گذر عمر مثل اینه که تو میری

دونه دونه خاطراتم تو می خوای ازم بگیری

نگو مثل بار اول دستم رو دوباره خوندی

بین موندن یا نموندن توسر دو راهی موندی

نگو خیسی چشات رو به کسی نشون نمیدی

حیف عمری که هدر شد پای عشقی که ندیدی

توی گوشه ی اتاقم یه سبد گل شکسته

عطر دست های لطیفت یه روزی روشون نشسته

فکر اشک هام و نکن چشم هام عادت می کنه

آسمون به چشم خیسم داره حسادت می کنه

من ترس اتاق خواهرام اسپری سوسک عموم خواب تب قالب تنهایی...

پ.ن.1. دیدین آقای این نه اون آپ یه خطی هم بلدم حالا شما اگه می تونی نخونده از

روی مطلبم با توجه به همین یه خط بگو چی می خوام بگم.....

عمرا اگه بتونی حدس بزنی

..........................................................................................................

آقا ی حمید رضا ما رو به بازی دعوت کردند اونم اینه که باید سه تا از تر س های

دوران بچگیمون رو بگیم :

1.بچه که بودم از تنها یی می ترسیدم ...

گفتم مامانم پرستار بود و یک شب در میون هم کشیک می داد و من از این که

باید تنهایی تو ی اتاقم بخوابم می ترسیدم

 البته حق هم داشتم این خواهر هام نا مردی می کردند

هی داستان از جن و پری می گفتند  منم باور می کردم ...

نصفه ها ی شب  از ترس بلند می شدم می رفتم کنار بابام می خوابیدم البته بعد از این که

بابام رو مجبور می کردم برام کلی داستان بگه...

یجورایی حق داشتم از اتاقم بترسم خونه ی ما چهار تا اتاق خواب داشت

که دو تا سمت شمالی دو تا هم جنوبی خواهرام جنوبی هاش رو ورداشتند

مامان و بابام هم یکی مونده به آخری  مونده بود اتاق آخری که سمت تراس بود

با یه در شیشه ای بزرگ به نظرم نصف اتاق همون دره بود

یه پرده ی مخمل زرشکی هم بهش آویزون بود

من وقتی شب ها می خواستم بخوابم یه دفعه احساس می کردم یکی از همون جن ها یا پری ها

داره از پشت شیشه منو می پاد می رفتم کنار در یه نگاه به حیات مینداختم

اما باز آروم نمی شدم ...

از همه بد تر با یه پیچ گوشتی راحت از بیرون باز می شد می گم قدیما چه بد ساختمون

می ساختند

حالا بزرگ که شدم هنوز ترس از تنهایی تو من وجود داره اما به شکل دیگه

الان دیگه از تنها موندن نمی ترسم حتی اگه وسط یه باغ توی یه شب تاریک باشم

اما از درون احساس یه تنهایی می کنم انگار یه نیمه از وجودم همیشه خالیه که

با هیچی پر نمی شه ....

بعد دانشگاهم امیر اصلا موافق با آوردن بچه نبود می گفت زوده اما اونقده اصرار کردم

فکر می کردم شاید با اومدن یه بچه این حس از دلم بیرون بره

هر چی امیر گفت داشتن بچه سخته نمی تونی از پسش بر بیای زیره بار نرفتم

تا این که امیر هم راضی شد ...

نگین چرا دوتا آوردی واسه این که ماهان از دستمون در رفت من کاره ای نبودم...

2.دومین ترسم از سوسکه من به طرز وحشتناکی ازش می ترسم

وقتی کوچیک بودم خواهرام تا یه سوسک می دیدند اونا البته از من بیشتر می ترسیدند

اما من بچه که بودم بهشون الکی می گفتم نمی ترسم اونا هم منو مجبور می کردند

سوسکه رو بکشم منم برای این که ثابت کنم نمی ترسم کلی از خودم کلاس در می کردم

شاید به همون دلیله که سوسک بزرگ ترین دشمن من تا به این روز بوده

یادمه یه بار توی کشوی خونه یه سوسک پیدا کردم از بخت بدم اسپری مون هم تموم شده بود

رفتم یه لیوان وایتکس (آب ژاول) ریختم کشو رو باز کردم تا سوسکه رو دیدم لیوان رو

به سمتش خالی کردم سوسک بینوا هی دور خودش چرخ میزد اما نامرد زنده موند

شب که امیر اومد کشو رو کاملا در آورد تا این که سوسکه روپیدا کرد و به درک واصلش کرد

جالبه اون قسمت از بدنش که وایتکس خورده  سفید شده بود و به همین دلیل  هم

کلی از لباس هام رنگشون پرید.....

یه بارم اولین عیدی بود   که با امیر بودم داشتیم مهمونی می رفتیم که نمیدونم خونه ی کی

یه سوسک خیلی بزرگ رفت داخل کفشم منم بی خبرکفشم رو پوشیدم دیدم کفشم پام نمیره

یه فشار آوردم بالاخره پوشیدم اومدم تو ماشین به امیر گفتم نمیدونم این کفشه چرا این همه

 امروز سیخ میزنه وقتی محل بعدی پیاده شدیم برای دید و بازدید....

همین که کفشم رو در آوردم دیدم یه پای کرکی سوسک به جورابم چسبیده همین که

کفشم رو تکون دادم سوسک له شده اومد بیرون  همون لحظه

تو بغل امیر غشیدم  هنوزم وقتی یادم میآد تمام تنم مور مور می شه .....

3.از عموم می ترسیدم آره از عموم

یه شب عموم اومد خونه ی ما گفتم پدرم شمالی نیست ...

عموم خیلی با پدرم تفاوت سنی داره از آبجی بزرگه ی ما فقط چهار سال بزرگ تره ...

راستی بذار اینم بگم :

آبجی بزرگه  از من 7 سال بزرگ تره آبجی دومم 5 سال از من بزرگ تره و داداش جونم هم

9 سال از من کوچیک تره ...

داشتم می گفتم عموم شب خونه ی ما موند منم لج کردم شب رفتم کنار عموم توی سالن خوابیدم

نصفه های شب یهو دیدم چند تا جن و غول و .. .  دارند بزور من رو می برند

تا چشم هام رو باز کردم تمام خونه رو به شکل حیون های مختلف میدیدم

اونقده ترسیدم تندی عروسکم رو ورداشتم جلّی رفتم توی اتاقم خوابیدم البته توی اتاقم هم

خوابم نبرد تا یکی دو روز بعد از اون شب تب کردم و هذیون می گفتم

تا این که آروم آروم خوب شدم حالا هم هر وقت میریم تهران خونه ی عموم از ترس

کپ می کنم چون یاد همون کابوس های اون شبم  می افتم ....

حالا من باید از 3 تا 13 نفر رو به بازی دعوت کنم هر کسی که دوست داشت

 توی بازی شرکت کنه حتما به من بگه ...

1.     شهاب 2. جهنمی ها 3. روزبهان 4. پسر آریایی 5. پدرام 6. ایمان 7. نرگس

8 . امیر 9. مریم 10 . مهران 11. آیدا 12. رضوانه 13. بهار 14. ققنوس 15. عرشیا

و آقای این نه اون عجیب و نارسیس و علی آقا و خیلی های دیگه ....

یکی یکی داره یادم میاد اگه اسم کسی  یادم رفته من رو ببخشه اگه دوست داره توی این

بازی شرکت کنه خودش بگه ....

این لینک جایی که تمام کسانی که توی این بازی شرکت کردند در مورد ترس هاشون گفتند :

 http://14-1-86.persianblog.com/

بهار جون در مورد آپ درخواستیت حتما این بار  که آپ کنم در همین مورد خواهد بود

راستی مرسی بابت قالب از همه ی اونایی که بابت قالب جدیدم تبریک گفتند

ممنونم از اونایی که می خوان تبریک بگن از اونایی که نمی خوان  تبریک بگن

 هم ممنونم

 از خودم هم بابت انتخاب این قالب ممنونم....

راستی اونایی که گفتین این عکس بک گراند قالبم جالبه همه ی شما رو جای

اون خانومه تصور کردم  کلی خندیدم چقدر بچه بهتون میاد